▐ زندگي در اين عرصه
تلخ عبور مي كنم وسنگين از جايي كه همه ما با تمام بودو نبودها به يك طريقي مي سوزيم به خيا ل آنكه راه گريزي پيدا شود پيش خودم از بهشت شما حرف مي زنم كه لباسم را به بوي نكبت آغشته كرده وكفشهايم آلوده به خاكي كه هرگز اين جنين نمي خواستمش. از بهشت شما مي آيم آنقدر تلخ كه هفت دريا را توان شستن اندوه من نيست و در هنگامه اي كه مرگ با بوي سنگينش در كوچه هاي اين شهر پرسه مي زند .زخم وآتش را مي خوانم با همسايگان هم سخن نيستم كه شاد در جستجوي سكه اي بكار دويدنند وايستادنشان در اين عرصه كمترين بهانه ي انساني را در بر دارد.با همسايگان سر ديدار نيستم .آنچه در بر دارم نميخواستم وآنچه مي خواستم در بهشت شما به نام نيارستم رسيد ومن آن هنگام درد شدم سرتا به پاشرمگين به آنگونه كه ميگفتي عريان به بازار آمده ام زخمي,زخمگين وزخم را سرودم براي خاطر هم نوعان .تلخ مي گذرم از كنارتان كه صدايتان چنان به زنگ شهوت وزر آغشته است كه مي گفتي از ميان پاي فاحشه اي كهنه كار است كه ميخيزد.از بهت شما ميگذرم با نفرتي كه تنها كساني ميبينند كه مي دانند در چشمان بسته شما فاجعه حادثه اي ساده است و وسعت ديدگانتان از دريچه اي كه بي امان جز به گنداب درغتان نمي گشايد نمي گذرد.عشق را بر قامت بلند عاشقان مغلوب ميكنيد وآفتاب را بر انتظار ,به بزرگي كوهاي شرق.ودر شهر شما مهلت آدم تا پاي سفره ايست كه در آن پس مانده كامرانيتان رادر شهوتي بيمار گون دندان را مي سايد.در بازار شما حملسه وفرياد جايي نداردودروازه به ابتذال مي گشاييد كه اعترافيست به زوال وزيبايي به اسارت عشق. نميدانم پيوند با كام سخن با شد كه طعم فريادي در كام زخمگين هر حرف ننشيندوزنگ كدام طرب را بر پاي كبوتران ببندم كه پيش رويم چشم انداز ستمگريست كه به جز تكرار فاجعه راهي ندارد. چرا تلخ نباشم وقت به بار نشستنم زمان است كه رستن جوانه اي حتي جنايت است.
اينجا مي نشينم نه در كنارتان نه در بازارتان كه در كنار شما دام سكون و درنگ است بازار شما مهلكه خوف وننگ كه حتي آسمان درانجا كه شما نشسته ايد به چشم تنگ وحقير مي آيد.اينجا مينشينم ديوانه وار و خسته وتلخ مثل تجربه لبخندي در ديار شما مي زنم.با همه لب سوختگيها و زخمهايم در آفاقي سرود مي خوانم كه گستره تابناكش از ظلمت سكون شما هم گذشته است.
