▐ از دل تو
در مي زنم , و بدون آنكه جوابي بدهي, در اتاقت را باز مي كنم. باز همان صحنه تكراري:تو روي تخت لميده اي و همان طور كه فكر مي كني با ناخن هايت ور مي روي.
فقط هر چند وقت يكبار بلند مي شوي,پشت ميزت مي نشيني, كتابي را ورق مي زني و دوباره به تختت بر مي گردي! و خدا مي داند كه وقتي تو از روي آن تخت دلمرده بلند مي شوي, راه مي روي و پشت ميز اتاقت مي نشيني, من چه احساسي دارم. حس مي كنم تو داري جوانه مي زني و من شاهد جوانه زدن توام. واي كه حس خوبي است!!
اما طولي نمي كشد كه پشيمان مي شوي و دوباره.....تو مرا ياد گلي مي اندازي كه دق مرگم كرد. گلي كه تنبل بود و هر چه كه مي خواست و مي توانستم برايش آماده مي كردم. گلي كه تنبل بود. گلي كه رشد نمي كرد و نمي خواست از اينكه هست بلندتر شود. انگار مي خواست به همان قد و قواره بماند.
او همه چيز داشت و از همان آب و خاكي تغذيه مي كرد كه بقيه گلها استفاده مي كردند. اما دريغ....دريغ از حتي يك جوانه!او هر روز پژمرده تر مي شد و من هر روز از او مي پرسيدم:تو چرا جوانه نمي زني؟اما اگر همان طور مي ماند بهتر از اين بود كه خشك شود و همه برگهايش بريزد.او پائيز باغچه من شده بود!ديگر كلافه شده بودم. چه كاري مي توانستم بكنم:وقتي او هيچ تلاشي نمي كرد براي رشد كردن , بلند شدن و قد كشيدن؟ من چيز زيادي از او نمي خواستم:فقط دلم مي خواست به نهايت خودش برسد. همين نه بيشتر و نه كمتر. اما فايده اي نداشت و من كاري از دستم بر نمي آمد. فقط يك بار ديگر از او پرسيدم تو چرا جوانه نمي زني؟حالا دو ماه از آن روز مي گذرد و امروز در آن گلدان خشك و بي جان چيزي ديدم كه طعم هزاربار جوانه زدن را در دلم حس كردم. يك يك اتفاق افتاده بود! يك اتفاق سبز, او دوباره جوانه زده بود.نمي دانم چه فكري توي سرت داري كه اين قدر طولاني است. فكري كه تمام نمي شود و تو را در اين اتاق لعنتي طلسم كرده است.
تو را به خدا به من بگو دوباره كي بلند مي شوي؟ به من بگو آن اتفاقي كه تو در آن جوانه مي زني كي مي افتد؟تو را به خدا به من بگو كي سبز مي شوي؟
