▐ در حد رد کردن يک سرعت گير
در حد رد کردن يک سرعت گير
داشتم از کوچه رد مي شدم که پر از سرعت گير بود. در عبور بي سرعتم، سر چرخاندنم، دختري موهاي بلندش را خر گوشي بسته بود. پيراهن بلندي به تن داشت و با تصوير خودش در آينه مي رقصيد.
ياد تو افتادم.
آن زمان رقصيدن گناه بود. اما ما يواشکي مي رقصيديم.
سوم دبستان بودي که برايم نامه نوشتي مسخره بود. چي فکر کرده بودي؟ براي من نامه عاشقانه فرستادي. نگفتي من سواد خواندنم شايد به آن مرد در باران مي آيد، هم قد ندهد؟
نگفتي
رج زده بودي: من موهاي بلندت را دوست دارم. آن پيراهن قرمزت را دوست دارم......
من رقصيدنت را دوست دارم....دوست دارم....دوست دارم.... هر بار که پاره هاي نامه را کوچک تر مي کردم، باز معلوم بود تکرار دوستت دارم هايت.
به من بر خورد بعد از آن با تو بازي نکردم، بعد از آن با هيچ کس بازي نکردم.
تو بازي را زود شروع کرده بودي.
تو باعث شدي من بچگي نکنم. زياد هم پشيمان نيستم. شايدم تو مقصر نبودي و من نمي توانستم بيشتر زندگي کنم. با سواد قرائت ادب آداب دارد، کتابهاي اتاق کتابخانه را مي خواندم، مي نوشتم، مي خواندم. مي نوشتم.....
تو لاي همه خواندن هاي من گم شدي.
حتي نفهميدم از آنجا کي رفته ايم؟ بعد از آن چند سال ديگر موئي نداشتم. ديگر نمي توانستم برقصم. يک روز که فقط چشمانم آسمان را مي ديد صداي کلنگي که کارگران به ديوارهاي اتاقم مي زدند را مي شنيدم.
الان حتما بزرگ شده اي، بلند قد و جسور. شايد تا الان هزار نامه عاشقانه نوشته باشي.
بالاخره يکي اثر مي کند يکي از هزار....يکي از صدتا..... يکي از يکي...آره! در حد يکترمز گرفتن و رد کردن سرعت گير، رقص دختر را ديدم.... در حد ترمز گرفتن و رد کردن يک سرعت گير به يادت افتادم.
همين!
---------------------------------------------------------
خيلي وقتها براي سکوت کردن هاي خودم توي دلم دليل مي آرم و حس مي کنم خيلي قدرت دارم و اصلا سکوتم را با قدرت مترادف مي دونم.
چون بهترين حرفها و بهترين طرحها را در لحظه سکوتم مي زنم و مي کشم. دقيقا مثل بچه هايي که حرفهاي خودشون را با نقاشي مي زنند و هميشه از خدا انتظار دارند که به نقاشي هاشون نگاه کنه، چون مي دونند که فقط خدا هست که زبانشون رو مي فهمه و به درد و دلشون گوش مي کنه.
