▐ لحظه ها در سکوت...
تر کيب چيزهايي که درست نمي توانم آنها را به زبان بياورم، شايد براي اينست که هيچکس درست نمي تواند آنها را خوب بشنود. همانجا مي مانم در تازگي يک انديشه بدون موضوع.... مانند زني که پشتش را بر دري کاملا باز تکيه داده و منتظر آمدن دوستي است، اما او نمي آيد ولي او همچنان منتظر مي ماند، سپس روز ديگر، بعد روز ديگري و تمام روزهاي زندگي ام است که از برابرم مي گذرد، هميشه همانجا مطمئن، پشت به دري بزرگ چوبي. ديگر مرگ فرا ميرسد، نوازشي مي کند، بدون اينکه اورا در بر بگيرد، شجاعت درخواست در بر گرفتنش را ندارد. تنها سکوتي به تمامي آن سکوتي که در برابر اوست مي افزايد. همين جوري: خوش به حال کسايي که وسعت زندگي شون تا درخت سر کوچه اشونه
